Odrodzenie państwa
W czasie Pierwszej Wojny Światowej terytorium Litwy okupowały wojska niemieckie. W zmienionych okolicznościach Litwa zaczęła dążyć już nie do autonomii, lecz do niepodległości. Ideologowie odrodzenia narodowego nie łączyli już pojęcia państwowości Litwy z odrodzeniem dawnego wielkiego księstwa, lecz formułowali zasadę stworzenia państwa narodowego na etnicznych ziemiach litewskich. Sprzyjająca okazja do zadeklarowania tych dążeń i oświadczenia samookreślenia narodu nadarzyła się, gdy Niemcy i Rosja osłabły w czasie wojny, a w obu krajach wybuchły rewolucje. We wrześniu 1917 r. w Wilnie zorganizowano konferencję Litwinów, w której uczestniczyli przedstawiciele wszystkich stanów, partii, nurtów politycznych oraz wychodźstwa. Konferencja postanowiła, że w historycznej stolicy Litwy Wilnie należy zwołać Sejm Ustawodawczy, który uchwali konstytucję państwa i nawiąże stosunki z innymi państwami. Aby reprezentować interesy narodu i realizować postanowienia konferencji została wybrana Litewska Rada Państwowa - Lietuvos Taryba. Pod naciskiem Niemców, 11 grudnia została uchwalona deklaracja niepodległości, proklamująca odrodzenie niepodległego państwa litewskiego, lecz opowiadająca się za wieczną ścisłą więzią z Niemcami. Litwa powinna była stać się królestwem, rządzonym przez niemieckiego władcę. Taka deklaracja ani trochę nie ulżyła sytuacji wewnętrznej na Litwie. Niemcy nadal gospodarzyli jako okupanci, niemiłosiernie grabiąc i wykorzystując wycieńczony wojną kraj.
