Rok tysiąc dziewiąty
„Brunon, drugiego imienia Bonifacy, arcybiskup i mnich w 11 roku swego wyświęcenia zginął 9 marca, ścięty przez pogan na granicach Rusi i Litwy z 18 towarzyszami i wzięty został do niebios”.
Ten fragment pochodzącej z początku XI w. 
kroniki niemieckiej - roczników żeńskiego klasztoru Św. Serwacego w Kwedlinburgu - stanowi pierwszą wzmiankę o Litwie w znanych pisanych źródłach historycznych. Chociaż o zamieszkujących wschodnie wybrzeże Morza Bałtyckiego plemionach Bałtów, z których wykształtowały się naród litewski i państwo litewskie, jeszcze w czasach Imperium Rzymskiego wspominał Publiusz Korneliusz Tacyt, ze względu na położenie geograficzne Litwa znajdowała się obrzeżu więzi politycznych i kulturowych Europy. W źródłach historycznych z VIII w. po raz pierwszy niewątpliwie wspomina się o innym plemieniu bałtyckim - Prusach. Estami nazywali Bałtów w IX w. biograf cesarza Franków Karola Wielkiego Einhard i kupiec niemiecki Wulfstan.
